Μυϊκές αλυσίδες
Δουλεύουμε με ομάδες μυών που λειτουργούν μαζί, ιδιαίτερα την οπίσθια αλυσίδα από τον αυχένα έως τα πέλματα.
Εξατομικευμένες συνεδρίες στάσης και επανεκπαίδευσης του σώματος, με προσοχή στην αναπνοή, τις μυϊκές αλυσίδες και τη συνολική ευθυγράμμιση.
Η μέθοδος αναπτύχθηκε από τη Γαλλίδα φυσικοθεραπεύτρια Françoise Mézières (1909–1991) στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Δουλεύοντας με μια ασθενή, παρατήρησε ότι όταν προσπαθούσε να διορθώσει μια καμπύλη της σπονδυλικής στήλης, το σώμα «έκρυβε» την παραμόρφωση δημιουργώντας μια άλλη, σε διαφορετικό σημείο.
Από αυτή την παρατήρηση γεννήθηκε η βασική ιδέα της μεθόδου: οι μύες δεν δουλεύουν μεμονωμένα, αλλά συνδέονται σε αλυσίδες που διατρέχουν όλο το σώμα. Όταν μια αλυσίδα είναι υπερβολικά τεταμένη ή βραχυμένη, τραβά τις αρθρώσεις εκτός θέσης, και ο πόνος συχνά εμφανίζεται μακριά από την πραγματική πηγή του. Ένας πόνος στη μέση, για παράδειγμα, μπορεί να σχετίζεται με τον τρόπο που στέκονται τα πόδια ή με τη θέση του αυχένα.
Γι' αυτό η θεραπεία δεν εστιάζει μόνο στο σημείο που πονά. Στόχος είναι να επιμηκυνθούν σταδιακά οι βραχυμένες μυϊκές αλυσίδες, να αποκατασταθεί η ισορροπία ανάμεσά τους και να βρει το σώμα μια πιο οικονομική, λιγότερο επιβαρυντική στάση.
Δουλεύουμε με ομάδες μυών που λειτουργούν μαζί, ιδιαίτερα την οπίσθια αλυσίδα από τον αυχένα έως τα πέλματα.
Αντί για τοπική αντιμετώπιση, παρατηρούμε το σώμα συνολικά και τις αντισταθμίσεις που έχει αναπτύξει με τα χρόνια.
Το διάφραγμα συνδέεται με την οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης. Η αργή, παρατεταμένη εκπνοή χαλαρώνει τις εντάσεις και είναι μέρος κάθε στάσης.
Όταν τεντώνεται ένα τμήμα της αλυσίδας, το σώμα τείνει να «κλέψει» αλλού. Ο θεραπευτής εντοπίζει και αποτρέπει αυτές τις αντισταθμίσεις, ώστε η διάταση να είναι πραγματική.
Κάθε συνεδρία είναι ενεργή: συμμετέχετε με την αναπνοή και την προσοχή σας, και μαθαίνετε να αναγνωρίζετε τη στάση σας.
Η συνεδρία γίνεται ατομικά, χωρίς μηχανήματα. Ο θεραπευτής σας τοποθετεί σε συγκεκριμένες θέσεις που διατείνουν ολόκληρη τη μυϊκή αλυσίδα, και τις κρατάτε για αρκετά λεπτά, ενώ εκείνος καθοδηγεί με τα χέρια τη σωστή ευθυγράμμιση.
Ανάσκελα, με τα πόδια σταδιακά προς τα πάνω. Επιμηκύνεται η οπίσθια αλυσίδα από τον αυχένα έως τις φτέρνες, με την πλάτη να παραμένει σε επαφή με το έδαφος.
Με τα πόδια τεντωμένα μπροστά και την πλάτη όρθια. Δουλεύεται η ευθυγράμμιση της λεκάνης και της σπονδυλικής στήλης ενάντια στη βαρύτητα.
Η στάση μεταφέρεται στην καθημερινότητα: πώς στέκεστε, πώς κατανέμεται το βάρος στα πέλματα, πώς κρατάτε τους ώμους και το κεφάλι.
Οι διατάσεις είναι απαιτητικές και μπορεί να νιώσετε έντονη τάση, όμως δεν πρέπει να προκαλούν οξύ πόνο. Η ένταση προσαρμόζεται πάντα σε εσάς και η αναπνοή βοηθά να χαλαρώσει το σώμα.
Εξαρτάται από το πρόβλημα και το πόσο χρόνιο είναι. Συνήθως οι συνεδρίες γίνονται μία φορά την εβδομάδα, και μετά την αρχική αξιολόγηση συζητάμε ένα ρεαλιστικό πλάνο.
Άνετα ρούχα που επιτρέπουν την κίνηση, ώστε να φαίνεται η στάση του σώματος. Οι ασκήσεις γίνονται χωρίς παπούτσια.
Αν έχετε ιατρικές γνωματεύσεις ή απεικονιστικές εξετάσεις (ακτινογραφίες, μαγνητική), φέρτε τες μαζί σας. Βοηθούν να έχουμε πλήρη εικόνα.
Διάταση είναι η επιμήκυνση της μυοτενόντιας μονάδας πέρα από το μήκος που έχει σε ηρεμία. Στην καθημερινή γυμναστική συνήθως τεντώνουμε έναν μυ κάθε φορά για λίγα δευτερόλεπτα. Στη μέθοδο Mézières η διάταση είναι ολική (αφορά ολόκληρη την αλυσίδα), παρατεταμένη (κρατιέται για λεπτά) και ενεργητική, γιατί συνοδεύεται από αργή εκπνοή και ελεγχόμενη συμμετοχή του ασθενούς.
Κάθε μυϊκή ίνα περιέχει εκατοντάδες μυοϊνίδια, λεπτά νημάτια που διατρέχουν όλο της το μήκος. Κάθε μυοϊνίδιο αποτελείται από χιλιάδες επαναλαμβανόμενες μονάδες, τα σαρκομέρια, που ενώνονται μεταξύ τους στις γραμμές Ζ.
Μέσα στο σαρκομέριο, τα λεπτά νημάτια ακτίνης επικαλύπτονται με τα παχιά νημάτια μυοσίνης. Όταν ο μυς συσπάται, τα νημάτια γλιστρούν το ένα πάνω στο άλλο και η επικάλυψη αυξάνεται. Όταν διατείνεται, απομακρύνονται και η επικάλυψη μειώνεται. Μια τρίτη, γιγαντιαία πρωτεΐνη, η τιτίνη, λειτουργεί σαν ελατήριο: συνδέει τη μυοσίνη με τη γραμμή Ζ, ισιώνει όσο αυξάνεται η διάταση και είναι από τις κύριες πηγές της παθητικής αντίστασης που νιώθουμε.
Σε ηρεμία η ακτίνη και η μυοσίνη επικαλύπτονται αρκετά και η τιτίνη είναι χαλαρή, σαν ζαρωμένο ελατήριο.
Όταν μια διάταση κρατιέται σταθερή, οι ιστοί σιγά σιγά «υποχωρούν» και η αντίσταση μειώνεται. Η αλλαγή αυτή είναι κυρίως προσωρινή, αλλά εξηγεί γιατί η θέση γίνεται πιο εύκολη προς το τέλος της στάσης.
Το νευρικό σύστημα μαθαίνει ότι η συγκεκριμένη τάση είναι ασφαλής και μετακινεί το όριο όπου εμφανίζεται η δυσφορία. Κατά την τρέχουσα έρευνα, αυτή είναι η κύρια εξήγηση για τη βελτίωση της ευλυγισίας τις πρώτες εβδομάδες.
Πειράματα σε ζώα έδειξαν ότι ένας μυς που μένει για μεγάλο διάστημα σε επιμηκυμένη θέση προσθέτει σαρκομέρια στη σειρά, άρα αλλάζει πραγματικά το «ιδανικό» του μήκος. Στον άνθρωπο ο μηχανισμός αυτός διερευνάται ακόμα, και φαίνεται να απαιτεί συστηματική δουλειά μεγάλης διάρκειας.
Όταν διατείνεται ένας μυς, οι υποδοχείς του (οι μυϊκές άτρακτοι στη γαστέρα του μυός και τα τενόντια όργανα Golgi κοντά στους τένοντες) ενημερώνουν συνεχώς τον εγκέφαλο για το μήκος και την τάση. Η αίσθηση που προκύπτει είναι ένα προστατευτικό σήμα: ο εγκέφαλος «φρενάρει» πριν από το σημείο όπου θα μπορούσε να υπάρξει τραυματισμός.
Στη θεραπεία δουλεύουμε κοντά σε αυτό το όριο, ποτέ πέρα από αυτό. Η αργή εκπνοή χαλαρώνει τον μυ και σε κάθε επανάληψη το όριο μετακινείται λίγο πιο μακριά.
Αίσθηση τραβήγματος που απλώνεται κατά μήκος του μυός. Είναι έντονη αλλά ανεκτή, και μαλακώνει με την εκπνοή.
Η τάση είναι στο μέγιστο που αντέχετε χωρίς να σφιχτείτε ή να κρατήσετε την ανάσα σας. Εδώ γίνεται η θεραπευτική δουλειά.
Οξύς, διαπεραστικός ή καυστικός πόνος, μούδιασμα, μυρμήγκιασμα ή πόνος που συνεχίζει μετά τη διάταση. Τότε μειώνουμε αμέσως την ένταση.
Η καταλληλότητα της μεθόδου κρίνεται μετά την αρχική αξιολόγηση και, όπου χρειάζεται, σε συνεννόηση με τον θεράποντα ιατρό σας.
Μιλάμε για το τι σας απασχολεί και κλείνουμε ραντεβού σε ώρα που σας εξυπηρετεί.
Στην πρώτη συνάντηση εξετάζουμε τη στάση, την κινητικότητα και το ιστορικό σας, και ορίζουμε στόχους.
Συνεδρίες περίπου 60 λεπτών, ένας προς έναν, με ασκήσεις που μπορείτε να συνεχίσετε και στο σπίτι.